Hani Neredesin?
Bir futbol maçı izliyordu.
Oyunculardan birindeydi dikkati.
Diğerleri ona faul yapıyorlardı.
Maç arasında geldi.
Arkadan sarıldı.
Tedirgindi.
Vücudundaki yaraları soruyordu.
Meraklıydı.
O da anlatmaya başladı.
Uyandı.
Güneş yaşam olsun diye yaratılmıştı zannediyordu.
Oysa güneş olduğu için yaşam olmuştu.
Kalktı.
Hem bildiği bir yere hem bilmediği bir yere gidebilirdi.
Harita vardı elinde, ama hedef yoktu.
Bildiğini yapmak sadece bir seçenekti artık.
Hazırlandı.
Arabaya girdi, kimse yoktu.
Herkes hazırdı.
Duyguları sıcak ve tazeydi, servis edildi.
Gitti.
How do I know this?
How well I know this way.
I don’t know this way.
Who taught me?
Why am I not scared?
This is my first time.
I have never taken this way.
How well I know it.
Why am I not worried?
Emindi.
Yolu bilmiyordu.
Ama yolda olmadığında biliyordu.
Hatalar tabelaydı.
Döndü.
Ana yola çıktı.
Hareketin içine karıştı.
Hızlandı.
I already diverged from my known ways.
I am heading to somewhere else.
Konuştu.
Hani babam olacaktın?
Hani neredesin?
Niye gelmiyorsun?
Ağladı.
Tears wet his eyes.
Screams dried his mouth.
His throat was stuck.
It didn’t know the way.
Both vehicles were loud.
Both engines were roaring.
They were on the way.
They were on cruise-control.
Izledi.
One slept,
other dreamed,
and another remembered.
One prepared,
other ate,
and another cleaned.
One drove,
other moved,
and another watched.
One read,
other lived,
and another wrote.
Ayıkladı.
His heart, his mind, his body, and even his car —
in different levels, they did the same.
In the same level, they did different things.
This was the journey.
This was the road.
They all moved with the car.
They all moved the car.
They all were moved by the car.
The eye was the same.
The same was everything to the eye.
Birleştirdi.
Something arrived,
so he could take an exit.
Yavaşladı.
Who could say
who was dreaming,
who was driving,
who was crying,
who was screaming,
who was noting?
Durdu.